Η ζωγραφική αποτελεί τη σπουδαιότερη έκφραση της Βυζαντινής τέχνης και χρησιμοποιήθηκε για να εκφράσει με εικαστικά σύμβολα το θρίαμβο της Εκκλησίας. Αυτή η ζωγραφική ονομάστηκε Εικονογραφία και Αγιογραφία και άκμασε από τον 4ο έως τον 15ο αιώνα μ.Χ. Η Βυζαντινή ζωγραφική, περισσότερο από κάθε άλλη, είναι δύσκολο να την καταλάβει ο κόσμος, γιατί δεν έχει την ομορφιά και τη χαρά που τραβάει τον άνθρωπο με την πρώτη ματιά. Η Βυζαντινή εικόνα δεν είναι ένας ζωγραφικός πίνακας με θρησκευτικό θέμα, αλλά μια αγιογραφία με ιερό χαρακτήρα. Η Βυζαντινή εικόνα εγκαταλείπει καθετί έξω από το ιερό πρόσωπο που απεικονίζει, όπως για παράδειγμα το τοπίο, την προοπτική και στρέφεται στην αφαίρεση. Οι μορφές στην Εικόνα τονίζονται μέσα σε ένα βαθύ σκούρο μπλε ή χρυσό βάθος, χωρίς κάποιο τοπίο από πίσω. Τα σώματα εμφανίζονται λιπόσαρκα και πανύψηλα, τυλιγμένο σε μανδύες με πολλές πτυχές και τα άκρα τους είναι, σε σύγκριση με το σώμα, μικρότερα. Τα πρόσωπα δίνουν την εντύπωση του ακίνητου, του αιώνιου, του πνευματικού. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι λεπτά και τα μάτια ζωγραφίζονται μεγάλα. Τα χρώματα επίσης παίζουν σπουδαίο ρόλο : δεν είναι φανταχτερά, με σκοπό να καταπλήξουν, αλλά έχουν σκόπιμα αλλοιωθεί και εξευγενιστεί. Η Αγιογραφία μας δίνει την εντύπωση ότι τα πρόσωπα που εικονίζονται έχουν ξεχάσει το σώμα τους και συγκεντρώνουν όλη την έκφραση της ψυχής στο πρόσωπό τους.