Αρχείο ετικέτας Μονή

Μονή Αγίου Διονυσίου και Στροφάδων

Ο σημερινός μεγαλοπρεπής Ναός και η παρακείμενη Μονή του Αμμου γνώρισαν διάφορες φάσεις. Καταστράφηκαν κατά το μεγάλο σεισμό που ερείπωσε τη Ζάκυνθο το 1893. Ειδική Ερανική Επιτροπή του 1900 ανέλαβε την ανέγερση νέου Ναού, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στις 22 Αυγούστου 1948. Ιδιαίτερα σημαντικά έργα τέχνης του Ναού αποτελούν: α) Η αργυρόγλυπτη Λάρνακα του Ιερού Λειψάνου, έργο Γεωργίου Διαμαντή Μπάφα (1829), β) οι Δεσποτικές εικόνες στο Τέμπλο με ασημένια επένδυση από τον ίδιο καλλιτέχνη (1829), γ) ο περίφημος πίνακας της Λιτανείας του Αγίου δια χειρός ιερέως Νικολάου Κουτούζη (1766), δ) το ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο “Δωμάτιο” του Αγίου και πολλά άλλα. Οι τοιχογραφίες έχουν ιστορηθεί από τους αγιογράφους Νικόλαο Στρατούλη, Διονύσιο Ανδραβιδιώτη, Ιωάννη Καρούσο, Χαράλαμπο Γιατρά και Ιωάννη Τσολάκο, ενώ οι εικόνες του Τέμπλου, εκτός από τις τέσσερις κεντρικές δια χειρός ιερέως Νικολάου Κουτούζη, αγιογραφήθηκαν από τους Δημήτριο Πελεκάση και Χρήστο Ρουσέα.

Μονή Υπεραγάθου

Η ιερά μονή Υπεραγάθου που ανήκει στο Σινά βρίσκεται στο δρόμο πρός το χωριό Αναφωνήτρια και είναι κτισμένη δίπλα σε ενα πανέμορφο δάσος με πεύκα και αιωνόβιες βελανιδιές.

Στην Αναφωνήτρια βρίσκεται ακόμα η εκκλησία της Αγίας Αναστασίας.

Μονή Παναγίας Σκοπιώτισσας

Ιδρύθηκε πριν από τα μέσα του 15ου αιώνα. Την ιδιαίτερη θέση της Παναγίας της Σκοπιώτισσας στη λατρεία των Ζακυνθινών αποδεικνύει το γεγονός ότι πολλοί Ζακυνθινοί και Πελοποννήσιοι έδιναν στα πλοία τους την ονομασία «Η κυρία η Σκοπιώτισσα» ή «Η Κυρία του Σκοπού», καθώς και η βάπτιση παιδιών με το όνομα Σκοπιώτης. Αποκαταστάθηκε με πρωτοβουλία της Προϊσταμένης της 20ής Εφορείας, Ζωής Μυλωνά.

Μονή Σπηλιώτισσας

Σύμφωνα με τον ιστορικό Λεωνίδα Χ. Ζώη “εις τους πρόποδας του βουνού Κέντρου ανευρέθη εντός σπηλαίου μικρά εικών της Θεοτόκου, κληθείσης Σπηλαιώτισσα. Την εικόνα μετέφερε, το 1548, ο μοναχός Ιω. (Ιωαννίκιος) Κοψιδάς επί πλησίον οροπεδίου και έκτισεν εκεί την μονήν Σπηλαιωτίσσης, η οποία κατείχε και βιβλιοθήκην, πλούσιαν εις βιβλία και χειρόγραφα”.

Στο δεύτερο περιηγητικό τόμο του ερευνητή Αρχιδούκα της Αυστρίας Λουδοβίκου Σαλβατόρ (εκδ. “Μπάστα” 2008, σελ. 237), διαβάζουμε σχετικά: “Από τις Ορθονιές, ενα μικρό, ψηλά κτισμένο χωριό, με τα περισσότερα σπίτια να έχουν προστέγασμα στηριζόμενο σε στρογγυλές κολόνες και με έναν παροπλισμένο ανεμόμυλο, βλέπουμε προς τη χαμηλότερη λοφώδη περιοχή και προς τη μακρυνή θάλασσα. Ένα μονοπάτι οδηγεί από εδώ προς το απομακρυσμένο κατά μισή ώρα μοναστήρι της Σπηλιώτισσας. Πρώτα ανεβαίνουμε στη γυμνή ράχη , ύστερα κατεβαίνουμε σε θαμνώδεις πλαγιές, ανάμεσα στις οποίες παρουσιάζεται σε μια μοναχική κοιλάδα το μοναστήρι περιφραγμένο με τοίχους και με την εκκλησία στη μέση. Είναι ένα μεγάλο κτίριο από την αρχή του 16ου αιώνα, με μια μακριά πρόδοψη με δέκα παράθυρα και μπροστά του στέκει ένας εγκαταλειμμένος ανεμόμυλος. Πάνω από την είσοδο που δημιουργεί ένα θολωτό διάδρομο βρίσκεται ένα καμπαναριό. Στην αυλή του κτιρίου, με τα προστεγάσματα που στηρίζονται σε χοντρά επεξεργασμένες κολόνες, είναι δύο στέρνες. Στα δεξιά στέκει ένα σπίτι που υπάρχει από το έτος 1775 και χρησιμοποιείται για τη φιλοξενία των ξένων, με μια στεγασμένη ταράτσα που κρατιέται από κολώνες, από την οποία παρουσιάζεται μια όμορφη θέα προς το στενό που ονομάζεται Μεγάλη Λαγκάδα, κατά τις Βολίμες. Στην αυλή βλέπουμε συστάδες δάφνης. Στην παρούσα εποχή μονάζουν στο μοναστήρι δώδεκα καλόγεροι. Η Εκκλησία έχει ένα πρόναο με τρεις καμάρες.
Η μικρή Παναγία Σπηλιώτισσα βρέθηκε σε μια γειτονική σπηλιά. Είναι εντελώς μαύρη και επενδυμένη με ασήμι. Έξω από το περίφραγμα του μοναστηριού βρίσκεται η μικρή εκκλησία του Προφήτη Ηλία.
Στις πλαγιές του βουνού Κέντρο, στ’ αριστερά της Μεγάλης Λαγκάδας, εάν κανείς κοιτάξει προς τη θάλασσα, βρίσκεται το παλιό παρεκκλήσι-σπηλιά, ήδη από εδώ και τετρακόσια χρόνια, όπου βρέθηκε η Παναγία, με θολωτή πόρτα πάνω σε βραχώδες έδαφος και βραχώδεις τοίχους, στο εσωτερικό με αψιδωτό θόλο…”.
 
Στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεώς μας διαβάζουμε: “Σε μικρή απόσταση από τον οικισμό των Ορθονιών υπάρχει το ιστορικό Μοναστήρι της Σπηλαιώτισσας. Ιδρύθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα από τον Μοναχό Ιωαννίκιο Κατσιβά, ο οποίος σε βαθιά γεράματα κατέστησε νόμιμο και καθολικό επίτροπό του κι επιτηρητή τον Ιεράρχη και Ηγούμενο της Αναφωνήτριας Διονύσιο Σιγούρο, μετέπειτα Αγιο και Πολιούχο Ζακύνθου. Το Μοναστήρι κατείχε μεγάλη περιουσία, που του επέτρεψε να οργανωθεί ως κτιριακό συγκρότημα (1674). Σημαντική είναι η αρχαία εικόνα της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας, η οποία – κατά παράδοση – ήταν εκεί κρυμμένη στα χρόνια της Εικονομαχίας“.

Μονή Αναφωνήτριας

Η Μονή της Αναφωνήτριας με τον χαρακτηριστικό της πύργο βρίσκεται στην περιοχή του Πλεμοναρίου, στα ΒΔ της Ζακύνθου.
Ιδρύθηκε πιθανώτατα τον 15ο αιώνα από τον Λεονάρδο Γ’ Τόκκο Κόμητα Παλατίνο Κεφαλληνίας και Ζακύνθου και από τη σύζυγό του Λάππα.
Βυζαντινής προέλευσης είναι η θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας της «Αναφωνήτριας», η οποία έφθασε κατά τρόπο θαυμαστό εδώ από την αλωμένη Κωσταντινούπολη (1453).
Η Μονή έγινε αδελφάτο από τον ιερομόναχο Ι. Ρωσάνο και το Μοναχό Α. Βλάχο το 1534.
Από τότε η Βενετία την παραχωρούσε μαζί με τη μεγάλη της περιουσία ως jus patronato σε πρόσωπα επιφανή. Το 1568 δόθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Διονύσιο Σιγούρο (Αγιο σήμερα και Προστάτη του νησιού). Εδώ μάλιστα συνέβη η συνάντηση του Αγίου Ασκητή με το φονιά του ίδιου του αδελφού Του, τον οποίο συγχώρησε.
Τελευταίος κάτοχος της Μονής υπήρξε η οικογένεια Φλαμπουριάρη.
Οι τοιχογραφίες (όσες έχουν διασωθεί) ιστορήθηκαν πιθανώτατα κατά την ανακαίνιση του 1669, που έγινε με διάταγμα του Μοροζίνι.
Στις ημέρες μας η Μονή λειτουργεί ως Ενοριακός Ναός του ομώνυμου διπλανού χωριού, ο πύργος υφίσταται ως καμπαναριό, ενώ αποτελεί τόπο προσκυνηματικό, λόγω της σύνδεσής του με τον «Αγιο της Συγνώμης» Διονύσιο.
Ηδη οι εργασίες συντήρησης & αναπαλαίωσης έχουν ξεκινήσει.

Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Το Μοναστήρι του Προδρόμου βρίσκεται κοντά στον οικισμό των Χαρτάτων, στη βόρεια πλαγιά του βουνού Μέλισσα.
Ιδρύθηκε, αρχικά τον ΙΣΤ’ αιώνα, διαλύθηκε και επανιδρύθηκε το 1617 από τους ευσεβείς Κατασταριανούς Αντώνιο Μαρίνο και Γεώργιο Σαπάτη.
Μέσα στους αιώνες το Μοναστήρι γνώρισε πολλές δόξες.
Το 1753 στον περίβολό του είχε δύο εκκλησίες, εφτά σπίτια κι ένα πύργο. Στα μέσα του 19ου αιώνα διέθετε επίσης πλούσιο ιστορικό Αρχείο.

Ο ναός, με λαμπρά έργα τέχνης, σώθηκε από το σεισμό του 1953, το μοναστήρι όμως έχει ερημωθεί.
Στις ημέρες μας ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος Β’ οργανώνει τη συντήρηση, αναπαλαίωση κι επαναλειτουργία του. Οι εργασίες μάλιστα έχουν ήδη ξεκινήσει. Η Μονή σήμερα διοικείται από τριμελή επιτροπή. Ηγουμενεύει ο Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος Παυλάτος.
Μοναχός 1.